mag ik straks mijn dochters halen… na 3 weken, het went nooit!

En  dan… onze neus, de zon en de muziek achterna.
Eerste stop Brabant om wat mooie nep-dochters te scoren.

Tweede stopplaats Zeeland, om een week te zijn, te voelen, te wennen, vrijwel telefoonloos te leven, te genieten, te lachen, te rennen, stil te staan, te slapen, te huppelen, op kinderen te zitten, te eten, mijn luchtje overal aan te plakken en uit te rusten.

Vele kwartjes laten vallen ook.
Veel genieten!
Veel smeren ook, al zal het misschien alleen vochtherstellend (vanwege de privxe9 sauna) en niet brandwerend zijn…
En laten we het brood niet vergeten

Ze beloven me een 3 sterren maaltijd. Elke dag. Ik eet al elke dag, best lekker ook maar geen 3 sterren maaltijdx85 het aanbod van elke dag een 3 sterren maaltijd is erg verleidelijk (want ik heb eigenlijk altijd honger).

Ik besluit een keer met de heren te gaan eten, om te kijken wat zij precies verstaan onder een 3 sterren maaltijd. We ontmoeten elkaar bij x91De Drie Herenx92, behalve uitstekend eten is het gezelschap aangenaam. Aangenamer wordt het als ze zelf opscheppen over hun kooktalenten.

Het water loopt mij in mijn mond en ik besluit elke dag bij hen te gaan eten.
En zij scheppen opx85 Huisgemaakte toetjes. Pasta van vers deeg. Elke dag is het eten subliem en ik kijk na elke maaltijd alweer uit naar morgenx85

En zonder dat iemand het hardop uit/afspreekt wordt elke dag al gauw om de dag. En opeens maak ik mijn eigen eten. En nog geen maand later eten zij bij mij.

En zij scheppen op.

Elke dag probeer ik exquise recepten, en ik gebruik vaak iets van mezelf. Steeds meer eigenlijkx85 De koekjes zijn van mijn eigen deeg. De zoete broodjes ook.

En zij? Zij blijven opscheppen. En etenx85

Tot het ritme van x91elke dagx92 lekker en goed eten opeens 1 keer per week is, er niet meer lang nagetafeld wordt en de toetjes uit pakjes komen, niets meer van zelf gemaakt deeg.

Begin januari kwamen de eerste ongegronde klachten over de wijn waar ik weinig invloed op heb.

In februari blijkt het storm in een glas water maar nog geen maand later kan ik mijn ei helemaal niet meer kwijt.

Gebakken lucht…
Geen appeltje voor de dorstx85
De rapen zijn gaarx85

Per 1 augustus wordt mijn contract x93met wederzijds goedvinden" ontbonden.

De koek is op.

Het is komkommertijd @ JetVillapret

augustus 2008

Hoe nu verder? Ik moet nu maar eens afscheid gaan nemen van mijn ideaal beeld; "de bona reclame", opa, oma, zussen, broers, kinderen…

Ik leef niet naar het voorbeeld van dat ik zelf heb gehad.
Maar naar eigen invulling, gemis en behoefte. Vroeger al veel afgekeken bij andere gezinnen waar wel oprechte warmte was. Ik vind zelf het wiel uit, ook een deel van mijn karakter.

Is het interessant te weten of het nature of toch nurture is?

Ik geloof dat ik eindelijk mijn eigen koers mag en kan bepalen. Sterker nog; dat doe ik al jaren… al ver voor mijn 12e… Maar dan nu zonder openlijke criticus. Al zit hij nog steeds in mijn systeem, de criticus xe9n de kritiek… en daar ligt mijn doel, om daarvan af te komen.

De leegte die ik voel was er altijd… alleen nu uitgelegd. Niet dat ik het volledig begrijp hoor… Nu ik zelf moeder ben en al voor de geboorte mijn kinderen beloofd heb dat ik ‘voor altijd’ voor ze zal zorgen, is het gedrag van mijn vader niet uit te leggen, aan niemand maar ook zeker aan mezelf niet. Maar ik moet wel proberen, het heet vergeven, want anders blijft die boze zwarte wolk boven mijn hoofd drijven. Lang leve de psycholoog!

In de weken ‘na de brief’ functioneer ik als de beste… en dat verbaasd me soms zelfs. Okxe9 ik slaap amper, maar ik doe wat ik moet doen.

Ik ben leuk zoals ik ben, moet even een paar extra lesjes in ‘houden van mezelf’, de theorie snap ik, maar de praktijk is een beetje pijnlijk en dat maakt het moeilijk. Ik snap nu ook waarom ik zoveel waarde hecht aan oprechtheid en eerlijkheid. En waarom ik niet kan liegen. Waarom ik zoveel moeilijkheden had met mijn grenzen, waarom ik mijn dierbare altijd wil uitleggen wat mijn bedoeling is. Waarom ik zo moeilijk afstand kan doen van vrienden die de vriendschap al zovaak niet waard bleken te zijn. Waarom ik dus niet omga met mensen die mij niet geloven…Veel kwartjes vallen…

Ook waarom ik altijd ‘hoop’ heb. Hoop dat het anders wordt, beter gaat en rust komt. En waarom ik al jaren zo graag die hoop en dat gevoel wil delen, met vrienden en een partner. Die ook hobbels hebben gehad en zo goed weet waarom, een man die behalve wil delen ook wil helen. Met hoop en vertrouwen en een ‘boel liefde.

Op de eerste dag van september doe ik wat ik nooit had verwacht… Ik zet mijn handtekening onder het koopcontract van mijn eigen huis. En mega volwassen beslissing en keuze!

Ik ben trots, hyperblij, euforisch, emotioneel

en wees…

Liedje

.

.

.

.

.

ps:
Ik heb een paar mailtjes gehad van mensen die mijn blog lezen en mij troosten en steunen omdat ze dachten dat ‘Brieven aan mijn vader’ allemaal nu speelt. Erg lief, emotioneel en bijzonder fijn. Maar om redenen die jullie vast allemaal begrijpen heb ik dit alleen maar ‘met terugwerkende kracht‘ kunnen schrijven. Want wat ik in september nog niet weet, weet ik in december wel: Vergeven-logje.

.

Juli & Augustus 2008

En toch doe ik het; ik mail, begin juli de brief, ongecensureerd maar met buikpijn

Iedere ochtend doe ik voorzichtig, bijna bang, mijn computer aan.

Dan het antwoord…
En dat vind ik dan fijn, contact, hoe banaal ook via de mail, maar er is contact!

Wat ik altijd heb gedacht, bevestigt hij. Mijn vader heeft toen ik 12 jaar was zijn handen van mij afgetrokken. Door mijn dwarse gedrag, omgang met mensen van een ander (sociaal) niveau zag hij mij niet zoals hij dat bedoeld had. Ter bescherming van zichzelf, zo schrijft hij…
Mijn keuzes kon hij niet waarderen… evenmin mijn gedrag. Zelfs toen ik het huis uit was -18 mag, 19 moet- en echt verstandig was geworden en een keurige baan bij De Bank had ergerde hij zich ‘altijd’ aan verjaardagen bij mij… Die simpele mensen, die vrienden, die mxe1n! (Maar wel mxedjn man, de man die van mij hield zoals ik was en alle eigenschappen wel waardeerde. Dit is mijn keuze en dus mijn man.)

Na het lezen van dit uitvoerige antwoord heb ik het koud… ben geschokt en verdrietig. Wat nou ‘papa’s kleine meid’… hij heeft me gewoon zijn -al dan niet aanwezige- hart uitgeknikkerd toen ik twaalf jaar was! In een periode met excuses te over; pubertijd, hormonen, vriendjes… de hele santemekraam…
Omdat ik opeens ontdekte dat ik zelf kon denken, kiezen, proeven en vooral een eigen wil ontwikkelde.

Een paar dagen later bij de psycholoog lees ik voor de 100ste keer mijn vaders reactie. Met een haperende stem, continu zoekend naar de blik van mijn psych.

Hoe is het toch mogelijk dat ik zo leuk ben geworden, zo goed terecht ben gekomen, zoveel gevoel heb en zoooo eerlijk ben. Met zo’n vader.

Ik spuug de laatste woorden uit. Achtentwintig jaar lang heb ik dit gevoeld en heus eerder gevraagd wat er toch was. Achtentwintig jaar lang heb ik me geestelijk verstoten gevoeld en eenzaam. Hij beschrijft mij in zijn brief alsof ik mijn dagen dronken of stoned doorbracht, waggelend van het ene bed naar het andere…
Een respectloze opsomming.

En nu? Volledig afstand doen en met de verwerking beginnen is het deskundige advies van mijn psych.

Ja maar, hxf3e dan…

Moet ik blij zijn dat ik dit altijd gevoeld heb? Dat mijn intuxeftie klopte? Maar hoe zit het dan met het contact wat hij zocht voor xe9n na zijn scheiding van mijn moeder? Ik voel me gebruikt, miskend, verdrietig maar ook sterk.Als ik al die jaren, in gedachten, herbeleef. Alles wat ik deelde, mijn kracht, mijn energie, mijn vreugde en mijn grootste goed; mijn dochters, mijn trots… Zonder dat het me iets kostte.

Hij is het niet waard… en toch…
Als hij tijdens mijn pubertijd afstand heeft gedaan van mij… waarom wilde hij daarna dan nooit proberen die afstand te verkleinen? Heb ik signalen gemist? Wat had ik anders kunnen doen?
Niets

Ik ben geworden wie ik ben… heb met mijn tegenslagen ‘gedealed’, heb keuzes gemaakt waar ik nooit spijt van heb, ben na mijn rondzwervingen voor nu terecht gekomen waar ik moet zijn. En ben nog steeds ‘op weg’.

Met tranen in mijn ogen kijk ik om me heen… ik woon bijna ‘in het juiste postcodegebied’, heb een baan waardoor ik elke dag gestimuleerd word, heb ontdekt waar de voeding voor mijn altijd hongerige hersens gevonden kan worden.

En hij wil geen deel uitmaken van mijn leven. Zijn bewuste volwassen keuze.

Hij weet niet wat hij mist.

(volgende keer: hoe nu verder)

Oudste dochter kwam gister beneden om te eten, ‘Mam, wat zou jij doen… als je gepest wordt en als ze je steeds bellen op je mobiel en dan zeggen dat ze je na school in elkaar gaan slaan’

"Jeetje Suus, gaat dit over jou?"

‘Nee, over een vriendje van mij, zo zielig joh, hij heeft me eindelijk het hele verhaal verteld maar hij is nu best bang, want ze gaan em morgen opwachten met allemaal 16-jarigen’

Ik vraag door, uit mijn bezorgdheid en vraag me af wat de ouders van die jongen hier tegen kunnen doen.

Uiteindelijk besluit ik toch in actie te komen, ik wil niet morgen of overmorgen een nieuwsberichtje lezen of horen dat L (14) uit L. in het ziekenhuis is opgenomen of erger. Maar ja, hoe grijp je in? Ik nodig de jongen uit op msn en vraag hem of hij wil vertellen wat er aan de hand is.

Ze zeggen dat ik iemand uitgescholden heb en nu heb ik al 10 dagen last van telefoontjes waar niets gezegd wordt, of ze beginnen gelijk te schelden & te bedreigen en fietsen ze achter me aan, vorige week stonden er 5 jongens voor mijn huis… En nu hebben ze beloofd om morgen uit school me in elkaar te slaan.

Vanmiddag stond ik tegenover zijn school. Met vriend R. die ik gisteravond het verhaal vertelde en gelijk zijn hulp aanbood.

Een stuk of 4 puberige, puisterige, petjesdragende jongens staan al voor de school opgetogen te praten en elkaar stoere verhalen te vertellen. Ze doen elkaar in de lucht voor hoe je het beste iemand knock out kunt slaan. Als de sfeer grimmiger wordt besluiten R en ik het plein op te gaan, op zoek naar L.

Een concierge ziet ons het plein op lopen en waarschuwt leerkrachten. Vriend R loopt voor L en mij het plein weer af en grijpt diegene die wij al langer gezien en gehoord hadden, het blijkt de aanstichter N. te zijn. De groep heeft zich inmiddels vermenigvuldigd. R. zegt dat een ieder die L. wat wil aan doen met hem te maken krijgt en knijpt zijn slachtoffer iets harder. Leraren en leerlingen groeperen zich om ons heen. Ik sta een stukje verderop met L. Ik wil namen & rugnummers en wat uitleg. De jongens willen duidelijk maar 1 ding: vechten, het maakt niet meer uit met wie. Verbazingwekkend dat de leraren over strafwerk en nablijven beginnen en niet eens weten wie wie is, zo groot is de school niet eens.

Na een half uur hebben we ook de jongen die steeds belt & dreigt te pakken. Hij zegt van niets te weten en wordt boos omdat we hem tegenhouden. We willen zijn telefoon en hij wil zelfs naar de politie, om xf3ns aan te geven.

Wat een lafaards. L. bibbert als een rietje als hij onze mobiele nummers in zijn telefoon zet en begint aan zijn fietstocht naar huis. Ik vertrouw het niets. En terwijl ik de conrector uitleg waarom wij hem niet hebben gebeld en de namen van de jongens in kwestie geef, word ik al gebeld door L. Twee jongens zijn hem en zijn vriend achterna gefietst. R. gaat vast lopend hun kant op en ik pik hem met de auto op.

Ruim een kwartier later is L. veilig thuis en we drukken hem op zijn hart dit aan zijn ouders te vertellen en zeggen hem dat hij ons altijd mag bellen.

Zo’n lieve rustige puber van 14 als L. doet nog geen vlieg kwaad en zat al dagen in spanning.
En waarom? Omdat een paar rotjongens zin in een ‘geintje’ hadden, wel even elkaar zouden laten zien hoe stoer ze wel niet zijn.

Walgelijk.
Ik kan niet tegen onrecht!

Eind juni 2008

Vrijdagmiddag, een paar weken later bel ik, in een opwelling, mijn vader. Of we misschien in de vakantie wat kunnen afspreken, als: een kopje thee drinken. Hij wordt er stil van… zwijgt wel heel lang en zegt dan: "daar moet ik eens goed over nadenken".
Woorden die ik totaal niet verwacht had, woorden waar ik ‘vroeger’ mega bot op gereageerd zou hebben. En nu niet. ‘Is goed, denk er maar over na en bel me na het weekend om te vertellen hoe of wat, je hebt mijn nummer’. "Nou" zegt hij, "geef mij je nummer nog maar even".
Ondanks mijn grote verbazing ben ik er niet verdrietig om, ook niet heel boos. Wel voel ik iets bekends; teleurstelling… Maar ik vraag me wel af wat er in die paar weken gebeurd kan zijn. Zo enthousiast en meelevend hij op de verjaardag was… en zo kil hij nu is.

Per mail krijg ik een reactie: waarom ik eigenlijk wil komen, dat hij eigenlijk niet zit te wachten op ‘toestanden’, en dat hij vooraf wil weten of mijn bedoelingen oprecht zijn.

Ik wil al niet meer… Nu ben ik wxe9l boos… hoezo oprecht??? Ben ik dan ooit nxedet oprecht geweest?!?! Waar komt dit vandaan? Wat een schril contrast met zijn bezoek aan ons. Als hij nou totaal ongexefnterresserd was geweest, die verjaardag, dan had ik natuurlijk nooit gebeld… Of zelfs maar het idee gehad om weer eens iets op te willen bouwen. Was dan lekker consequent alleen voor de verjaardag van je kleinkind gekomen.
Na deze boosheid komen mijn tranen… al jaren om hetzelfde… en weer dacht ik een deurtje open gedaan te hebben, een poging die geslaagd was…

Ik ben daarna, ondermeer hierom, in therapie gegaan en na het eerste gesprek was het voor de psycholoog, en voor mij, zo klaar als een klontje. Ik moet wat met mijn vader… De psycholoog stelde voor om mijn vader voor een sessie uit te nodigen, maar dat wilde ik niet. Ik had geen vertrouwen meer dat het ooit goed zou komen, als hij nu zo twijfelt aan mijn oprechtheid! Als ik ergens altijd in ben blijven geloven dan is het wel ‘de hoop houden’

Ik besluit om zonder mijn vader, xe9xe9nzijdig te afscheid nemen. Met hulp van de psycholoog. Dat schijnt te kunnen. Ik moest maar een brief schrijven aan mijn vader zodat we ‘therapeutisch’ afscheid zouden kunnen nemen.
Weken rondjes gelopen, uitgesteld en opeens, daags voor het volgende bezoek aan de psych ga ik zitten en in nog geen 10 minuten typ ik een paar kantjes vol. Niet eens met allemaal verwijten. Eigenlijk alleen maar vragen.

Waarom heb je mij altijd het gevoel gegeven dat ik iets moest doen of worden voordat je me zou zien? Ik begrijp het nog steeds niet waarom ik niet gewoon mocht zijn wie ik ben of ‘in wording’ al was.

Bij de psycholoog lees ik voor het eerst hardop mijn brief. En zijn eerste reactie verwarmde een beetje de koele plek…. ‘Wie wil er nou geen dochter zoals jij’. En gelijk daarna: ‘deze brief is zo mooi, oprecht en zonder enig verwijt, hij zou eigenlijk gewoon gelezen moeten worden door je vader’.

Wat een kutrotstreek!

Eind jaren 80 waren ze leuk en zongen ze prettige ‘boy band liedjes’. Ik was geen dwepende danwel gillende fan, ik had toen al niet de leeftijd om een grote fan te zijn, laat staan dat ik die nu heb…

Het voorprogramma werd verzorgd door een flitsende DJ, die per leeftijdscategorie de meiden liet gillen… toen kon ik nog mooi zwijgen, want tot 40 tellen kan hij nog niet. Na een liedje plots wel, en toen ik net besloten had dan maar eens even heel hard te gaan roepen hoorde ik een paar barbies achter me zuchten ‘tssss vellen van 40 jaar en ouder liggen nu allang in bed’ Gelukkig verdwijnen je rimpels als je verbaasd & kwaad (om)kijkt!

Maar ik was er… met vriendinnetje Louz en haar vriendin. En ja, de kleur bleek roze te zijn, jammer dat ik dat niet wist, alhoewel….

En eerlijk is eerlijk, ze zijn erg leuk opgedroogd.

(foto eerlijk gejat @ somewhere)         (foto gemaakt door Louz)

Het grappige is dat ik me in al die maanden vol met voor-pret geen moment heb gerealiseerd dat er natuurlijk voor het overgrote deel vrouwen zouden zijn…
Ik stond tussen zo’n 4.000 gillende vrouwelijke fans. Nu ben ik pas sindskort goed met meiden(vriendschappen) maar ik kan met trots vertellen dat ik iedereen heel gelaten heb…

(nog een klein berichtje voor die Sidonia met die sjaal: je hebt vxe9t mazzel gehad dat ik tegengehouden werd JJJ)

prachtige foto’s van Louz!

Waanzinnig genoten van een geweldige show….
Dit gaan we vaker doen!

Medio juni 2006 schreef ik op mijn oude weblog al over mijn vader…

We hielden van dezelfde dingen, cocos, mangox92s, zure appels en mammax92s appeltaart. En van mamma. Dat schept een band.

In de pubertijd ging het behoorlijk mis…

Je 2 oudere dochters doorliepen hun pubertijd zonder kleerscheuren of geverfde haren. En ik maakte het in 3-voud ‘goed’. Ik bekladde mijn gezicht, haar en kleren, mijn mond nam steeds grotere vormen aan en de directeur van de MAVO kende ons telefoonnummer bijna uit zijn hoofd. Om de ‘grapjes’ die je toen over mij maakte heb ik nooit kunnen lachen en pijnlijk maar waar, ik weet ze nog steeds. Waar mamma veel met ‘de mantel der liefde’ kon bedekken was het voor jou pijn xe9n gezichtsverlies.
‘Een ontspoorde dochter’, in jouw ogen dan.

In 1997 werd mijn moeder ziek en mijn vader verliet haar eind 1999…

Ik nam het je kwalijk dat je om een andere vrouw bij mamma wegging en toch ook weer niet. Zelfs op je twee-en-dertigste zijn er dingen die je van je ouders nxedet wil weten, ouders zijn ouders en kinderen blijven kinderen, hoe oud ze ook zijn.

Mamma was behoorlijk ziek en jij kon het niet opbrengen om bij haar te blijven en voor haar te zorgen. Dxe1t heb ik je wel kwalijk genomen.

De momenten dat jij bij mij was probeerde je mij duidelijkheid te verschaffen over je daad. Ik geloof dat je dat niet helemaal gelukt is.

Toen ik uiteindelijk een half jaar later ook ging scheiden ging mijn vader zich (weer) met mijn leven bemoeien…

Je steun moest ik missen en je dwingende advies maakte me elke week een beetje meer misselijk.

Na enkele weken heb ik mijn vader uiteindelijk gevraagd om, tijdens zijn wekelijkse bezoek, mijn huis te verlaten… Dat was in de zomer van 2000…

Toen mamma zieker en zieker werd, heb ik je weleens gebeld. Ook wist je ervan dat mamma even tijdelijk bij mij was komen logeren. En na mammax92s dood heb ik je nog een paar keer gezien.

Sindsdien is er geen contact meer.

Mei 2008:
Anouk is bijna jarig en wil Opa graag uitnodigen voor haar verjaardag. Mijn vader die ze door deze ruzie amper ziet…Gelukkig heeft Anouk bij haar vader wel zo nu en dan contact met Opa… Ze zien elkaar toch nog best weinig en vooral Anouk is daar gevoelig voor. ‘Het is toch jouw vader Mam!’ Ze belt hem zelf en daarna heb ik ‘zomaar’ een prettig gesprek.

Opa en nieuwe vrouw komen, zijn gezellig, gexefnteresseerd en nieuwsgierig.
De kinderen en ik zijn bijzonder ‘hyper’ want we zijn net bij het huis geweest wat ik graag wil kopen. Het enthousiasme is aanstekelijk en het is een gezellige middag. Opa leest met belangstelling de brochure van de makelaar, overweegt zelfs nog om even te gaan kijken bij het huisje waar wij zo verliefd op zijn geworden.

Als hij weg is vragen vrienden, bekend met mijn geschiedenis, zich af wat er gebeurd is. Ik heb geen idee… maar ik vind het zo leuk!

wordt vervolgd

Veel mensen hebben ze, ik zie het in mijn omgeving, mede-moeders (en vaders) in crisis want hun kind heeft opeens dxe9 leeftijd bereikt. De puberleeftijd.
Gek genoeg was ik een tijdje geleden nog zelf behoorlijk aan het puberen dus behalve een puber als dochter heb ik ook ineens een identiteitscrisis J 

Ze is 13, zit in de eerste van x91de Grote schoolx92, heeft sinds kort verkering (hoe oud maakt mij dat J) met een schattige (oeh dat gaat hij niet leuk vinden) jongen van 14. Prachtige kop met haar xe9n sproeten. Goed gedaan heeft ze dat! Nu nog een bordje maken voor om haar nek: ‘wegens verbouwing tijdelijk gesloten’

Vandaag stond in het teken van een Friss Feest (alcohol verboden, voor 12 tot 15 jarigen). Dit weekend is er eentje in de buurt. Of ze mag. Ze is komend weekend bij haar vader dus ik verwijs haar naar het volgende loketx85

Dan belt de Papa mij. Dat ik dat zomaar allemaal goed vind wat ze doet, daar wil hij graag even over praten. (Voor het eerst sinds 8 jaar. Progressie!) Hij vindt het niet goed, zijn dochter x91op stapx92. Ik vraag hem wat hij wel goed vindt en zoek naar een compromis (doe niet anders de laatste tijd!) Uiteindelijk mag het wel maar tot 11 uur. En hij komt haar halen.

Suus denkt er over na, op haar kamer, met al haar vrienden op msnx85 en belt dan haar vader.

x93Ja maar papax85 iedereen blijft tot 12 uurx94
(en iedereen ouder dan 18 weet dat dit niet de manier is om de eindtijd op te schuiven)

x93wat ik dan van je vind? Ja, een grote lul natuurlijkx94
(ik zak van de bank en weet nu zeker dat het niet meer gaat lukken met dat Friss feestje)

Breed lachend: x93Ja jeetje pap daar vraag je toch zelf omx94
(met haar ogen rollend kijkt ze naar mij)

x93okxe9 danx85 11 uur en ik hoop dat er een file staat als je van huis weggaat maar je bent een grote lulx94

Als ze opgehangen heeft kijkt ze me met een stralende lach aan.
Ik zeg dat ik verbaasd ben dat ze xfcberhaupt nog mag na zulke woorden… Och zegt ze, hij zei het zelf, ik herhaalde alleen zijn woorden.

En ja, daar heeft ze een punt. De Papa zegt altijd x93Je zal me wel een grote lul vindenx94 of x93noem mij maar een grote lulx94

En ik gok erop dat ze de komende dagen veel te kwebbelen heeftx85.

Mijn puber heeft een frissfeestjex85

En ook leuk: ze is aan het sparen voor haar uitzet!
Alleen een beetje jammer dat ze dat met mijn borden, glazen & bekers doet…

Het was het jaar van grote tegenstellingenx85

Het rekenen en tellen, de liefde voor mijn meiden, beloftes die gebroken werden, eurox92s die omgedraaid moesten worden, meerdermaals, de blaren op mijn tong voor dxe9 lening aller tijden,  de lxe1xe1tste ruzie met F., de zomer die ik amper mee kreeg, uren tv, verjaardagen, gezonde spanning, teleurstellingen, het mantra: x93was het maar 1 septemberx94, het tekenen van het koopcontract op 1 september, met Kaat op avontuur,  humor, raadsels, zonder Opa Cor, billen mannen,  borsten mannen, uit eten met de Indiaan die met de noorderzon <uch!> verdween, thee met de computer kraker, ongezonde spanning, mailcontact met mijn vader, afscheid van mijn vader, hormonen, vergeving, de echte gesprekken aan de keukentafel, dialecten, herkenning, ontkenning,  de buitenvuren in het bos, 7.000 kauwgompjes en sigaretten, de pukkels, zonnen met de zwager van,  met Kaat en Ing naar N.,  best veel stress, de lange gesprekken met de politie, wegdromen, blinde afspraakjes, leren en leren kennen, zox92n 420 tampons, de euforie die bleef, 40 worden, rouwprocessen,  kilox92s popcorn, de 10jarige die in tegenstelling tot x93iedereenx94 wel heur haar kort liet knippen, de euforie die ging, de middelbare scholier, kennismaken met nieuwe buren,  hyperen, van peer- naar appelvormig, grote dromen, feest met oude vrienden, koffie met de man vol pillen, bellen en veel smsen, afscheid nemen, Mirjam, feest met nieuwe vrienden, het nieuwe werk, de binnenvuren in het bos, het gestalk, ontmoetingen met notarissen, gesprekken met directeuren-eigenaren, mailen met oude klasgenoten, spierpijn van het lachen, lef, nog meer lef, 545 liter cola light, muziek, puddingbroodjes met verhuizers, thee met mijn zus, slappe lachbuien,  de nooit aflatende hoop, snoep eten met mijn oudste, films kijken met jongste, franse les geven aan 5 kilo aardappels, kilox92s tiramisu, de voornemens, de confrontaties,  en de ontmoeting met x93de kerstmanx94 op 2^e kerstdagx85

Pak alles met beide handen
Zonder zeuren, gewoon blij
Drink de dag met volle teugen
Want opeens is het voorbij
Niks geen waakvlam, lichterlaaie
Leef niet laf maar mooi en groot

Met dank aan Youp, (beter goed gejat dan slecht bedacht)

We zijn al 11 dagen onderwegx85 en alsnog voor iedereen de beste wensen, dat jullie maar flink mogen dromen en dat ze uit mogen komen want 2009 wordt weer een prachtig jaar!

ik weet het zeker

Bijna J